Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010

Γιατί η Ελληνική Οικογένεια δεν τα Βγάζει Πέρα


Αμφιβάλει κανείς ότι το επίπεδο ζωής των Ελλήνων είναι σήμερα πολύ υψηλότερο από ότι ήταν πριν μερικές δεκαετίες; Προφανώς όχι και αυτό φαίνεται από τον τρόπο ζωής μας, από την διατροφή μας, από τα σπίτια μας, από παντού. Και όμως η μέση ελληνική οικογένεια δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα. Πρόσφατα μου έλεγε ένας οδηγός ταξί «100 Ευρώ μεροκάματο παίρνω, πού να τα βγάλω πέρα;». Δηλαδή μιλάμε για έναν μισθό περίπου 3.000 Ευρώ τον μήνα, κι όμως ισχυρίζεται ότι δεν βγαίνει. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι ο Έλληνας έχει συνηθίσει σε έναν τρόπο ζωής που ούτε του αξίζει αλλά ούτε καν – και αυτό είναι το σημαντικότερο – μπορεί να τον διατηρήσει για πολύ. Εάν θέλεις να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο για το παιδί σου (για να μην χρησιμοποιεί τις συγκοινωνίες), εάν θέλεις να πηγαίνεις και τις διακοπές σου, εάν θέλεις και να ψωνίζεις μόνο γνωστές – και ακριβές – μάρκες ρούχων, εάν θέλεις και να τρως όλη την ώρα κρέας αντί και κανένα όσπριο, εάν θέλεις και να βγαίνεις συχνά έξω, εάν και όλη την ώρα παραγγέλνεις φαγητό απ’ έξω επειδή είτε βαριέσαι να μαγειρέψεις είτε τα παιδιά αρνούνται να φάνε οτιδήποτε εκτός από σουβλάκι ή πίτσα, ε τότε ναι, πού να βγάλεις πέρα τον μήνα, όσα χρήματα και αν βγάζεις;

Συνεπώς η πρώτη αιτία του προβλήματος είναι ότι ο Έλληνας έχει καλομάθει και δεν θέλει να αναγκαστεί να επιλέξει ανάμεσα σε κάποιες από τις επιθυμίες του. Τα θέλει όλα και θα κάνει ότι μπορεί για να τα αποκτήσει, ακόμα και αν αυτό σημαίνει είτε να δανειστεί (εορτοδάνειο, διακοποδάνειο, καταναλωτικό δάνειο και πάει λέγοντας) είτε να μην βγάζει δεκάρα στην άκρη. Βέβαια αυτή η τάση ενισχύεται από τα πρότυπα και την εικόνα ολόκληρης της κοινωνίας. Είναι δυνατόν, για παράδειγμα, να κυκλοφορούν στο σχολείο τα άλλα παιδιά με ρούχα μάρκες και το δικό μας όχι; Απαράδεκτο. Είναι δυνατόν να παίρνουν όλοι οι γείτονες καινούργια αυτοκίνητα και εμείς να κυκλοφορούμε ακόμα με το σαραβαλάκι; Αδιανόητο. Δεν εξετάζει κανείς φυσικά τους λόγους που ο γείτονας έχει νέο αμάξι. Μπορεί π.χ. να είναι ο οδηγός ταξί που βγάζει τα 3.000 Ευρώ τον μήνα, αλλά αυτό δεν έχει καμμία σημασία για τους γύρω που παρακολουθούν. Τους γεννάται η ακατανίκητη ανάγκη να τον μιμηθούν. Και ξεκινάει έτσι ένας καταστροφικός φαύλος κύκλος.

Η δεύτερη αιτία του προβλήματος είναι ότι οι γονείς, άθελά τους, καταστρέφουν τα παιδιά τους. Πώς τα καταστρέφουν; Τους δίνουν τα πάντα στο πιάτο έτοιμα χωρίς το παιδί να αναγκαστεί να κοπιάσει για να αποκτήσει κάτι. Για παράδειγμα, τι θα πάθει το παιδί εάν κυκλοφορήσει και μερικά χρόνια με τα λεωφορεία αντί να του αγοράσει ο γονιός αυτοκίνητο; Μάλιστα θα το πονάει περισσότερο το αυτοκίνητο επειδή θα έχει μαζέψει τα χρήματα με τον κόπο του και θα έχει δεί και πώς είναι να μην έχεις αμάξι. Πώς να χτίσει αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση ένα νέο παιδί όταν δεν έχει καταφέρει κάτι σημαντικό με τις δικές του δυνάμεις; Πώς να μάθει αυτοσυγκράτηση και υπομονή όταν έχει στα πόδια του αμέσως ότι θελήσει; Πώς να μάθει την αξία των χρημάτων όταν κάθε φορά που απλώνει το χέρι ο γονιός του δίνει χρήματα χωρίς να έχει πρώτα κοπιάσει για αυτά; Άρα λοιπόν όταν το «παιδί» φτάνει συχνά στα 30 του, δεν έχει δουλέψει ποτέ και κυκλοφορεί στις καφετέριες με χρήματα των γονιών, αυτό αποτελεί ένα επιπλέον οικονομικό βάρος για τους γονείς.

Φυσικά παίζει ρόλο και η τάση του Έλληνα πάντοτε να κλαίγεται, ακόμα και όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά για αυτόν. Για παράδειγμα, πότε έχει ρωτήσει κάποιος έναν ελεύθερο επαγγελματία για το πώς πάνε οι δουλειές και έχει λάβει την απάντηση ότι όλα πηγαίνουν πολύ καλά; Δυστυχώς αυτό είναι ένα διαχρονικό στοιχείο της κουλτούρας μας, για λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε. Όμως δεν είναι μόνο αυτό αλλά, όπως ήδη αναλύσαμε, πράγματι ο κόσμος δεν βγαίνει. Είναι λογικό, εφόσον όσα χρήματα και να παίρνει κανείς δεν του φτάνουν καθώς δημιουργεί νέες ανάγκες προσαρμόζοντας το βιοτικό του επίπεδο στα νέα έσοδά του. Δεν είναι φυσιολογικό όμως να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Πάντοτε συνέβαινε και παντού. Η διαφορά είναι ότι τώρα γίνεται με ακραίο τρόπο. Παλιότερα η φτώχια μας μάς προστάτευε ενώ τώρα η επιλογή του εύκολου δανεισμού (τραπεζικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες, κτλ) είναι υπερβολικά ελκυστική. Ο μέσος άνθρωπος όμως δεν έχει ούτε την σύνεση ούτε την αυτοσυγκράτηση να μην κάνει κατάχρηση του δανεισμού. Είναι σαν να δίνεις σε μικρά παιδιά από ένα τεράστιο κουτί με σοκολάτες. Θα δείξουν αυτοσυγκράτηση τρώγοντας λίγο κάθε μέρα ή θα φάνε αμέσως μέχρι σκασμού κάνοντας ζημιά στους εαυτούς τους;

Ποια είναι λοιπόν η λύση στο πρόβλημά μας; Ή το κράτος, σαν γονέας, θα προσπαθήσει να μας καθοδηγήσει και να μας προστατέψει ή θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να γίνουμε πιο υπεύθυνοι. Το καλύτερο θα ήταν να γίνουν και τα δύο, αλλά επειδή στην περίπτωσή μας μιλάμε για το ελληνικό κράτος, είναι προφανές ότι μπορούμε να βασιστούμε μόνο στους εαυτούς μας. Πρέπει λοιπόν να μάθουμε να είμαστε αυτάρκεις και να αντιστεκόμαστε στους πειρασμούς. Πρέπει να μάθουμε να επιλέγουμε και να μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Πρέπει να μάθουμε να δίνουμε σημασία στα σημαντικά πράγματα και ότι στα ανούσια (αμάξια, ρούχα, κτλ) προσπαθώντας να εντυπωσιάσουμε τους γύρω μας. Και μάλιστα πρέπει να περιφρονούμε όσους το κάνουν αυτό αντί να τους θαυμάζουμε / ζηλεύουμε. Πρέπει με λίγα λόγια να γίνουμε λίγο περισσότερο… Σπαρτιάτες θα έλεγα. Και κυρίως πρέπει να γίνουμε πιο ώριμοι και πιο σοβαροί. Εάν δεν το κάνουμε δεν πειράζει, ο γκρεμός είναι μπροστά και μας περιμένει.

Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2010

Η Σημασία του Δημοψηφίσματος


Φαντάζομαι ότι μέχρι τώρα δεν υπάρχει κανένας που να μην έχει ακουστά το αίτημα του δημοψηφίσματος περί της απόδοσης ιθαγένειας στους μετανάστες. Το συγκεκριμένο ζήτημα είναι από μόνο του εξαιρετικά σοβαρό, αλλά η σημασία του δημοψηφίσματος εν γένει είναι πολύ βαθύτερη από όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως.

Όσο περίεργο και αν ακούγεται, το δημοψήφισμα είναι μία τεράστια ευκαιρία, ίσως η μοναδική, να αλλάξουν τα πράγματα στην χώρα μας. Όχι μόνο όσον αφορά το θέμα του δημοψηφίσματος, το θέμα της ιθαγένειας στην προκειμένη περίπτωση. Αυτό είναι το λιγότερο. Όταν λέω να αλλάξουν τα πράγματα εννοώ την ψυχολογία των πολιτών, τον τρόπο που ενεργούν, ακόμα και τον τρόπο που σκέφτονται. Τι ακριβώς εννοώ; Όλοι παραδέχονται ότι ο κόσμος έχει εμπέσει σε μία απάθεια (ειδικά η νεολαία), θεωρεί ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι για να αλλάξουν τα πράγματα, δεν έχει εμπιστοσύνη στους πολιτικούς, κτλ.

Με το που θα γίνει έστω ένα δημοψήφισμα όλα αυτά θα αλλάξουν. Ο απλός πολίτης θα νιώσει ότι συναποφασίζει στα θέματα της πολιτείας και συνεπώς θα νιώσει πραγματικά κομμάτι της πολιτείας αυτής. Έτσι αντί να βλέπει το κράτος ως μία σχεδόν εχθρική οντότητα θα νιώσει ότι το κράτος είναι δικό του. Θα αναγκαστεί να αναλάβει τις ευθύνες του και επομένως θα γίνει καλύτερος πολίτης. Η αρνητική ενέργεια του Έλληνα ωχαδελφιστή θα μετατραπεί αυτομάτως σε μία δημιουργική τάση. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μόλις ο απλός Έλληνας διαπιστώσει ότι μπορεί να επιβάλει την θέλησή του στην εξουσία θα συνειδητοποιήσει πραγματικά πόση δύναμη έχει. Κατά συνέπεια από απλός νεοέλληνας ανθρωπάκος θα μεταμορφωθεί σε περήφανο Έλληνα.

Το βασικό επιχείρημα κατά των δημοψηφισμάτων είναι σε γενικές γραμμές ότι ο λαός δεν είναι αρκετά ώριμος ώστε να αποφασίζει για τα σοβαρά θέματα. Αναρωτηθείτε όμως το εξής: ο λαός είναι αρκετά ώριμος για να αποφασίζει ποιος θα τον κυβερνάει αλλά δεν είναι αρκετά ώριμος για να αποφασίζει για οποιοδήποτε άλλο θέμα; Εκτός πια αν υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι η απόφαση για το ποιος θα κυβερνάει την χώρα δεν είναι σημαντική. Αμέσως αντιλαμβάνεται κανείς ότι το επιχείρημα αυτό είναι μία φασιστικής λογικής φτηνή και απελπισμένη δικαιολογία. Αλλά έστω ότι ο λαός θα κάνει και λάθη εάν πάρει την εξουσία στα χέρια του. Μήπως σήμερα οι πολιτικοί δεν κάνουν λάθη; Τόσα χρόνια πάμε από το κακό στο χειρότερο ακριβώς επειδή οι πολιτικοί που μας κυβερνούν έχουν κάνει σωρεία λαθών. Δύσκολο να τα καταφέρει κάποιος χειρότερα...

Αυτή όμως η αμφιβολία για την ικανότητα του λαού να αποφασίζει είναι – εάν εξετάσουμε το θέμα βαθύτερα – το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ των δημοψηφισμάτων, όσο παράδοξο και αν αυτό ακούγεται. Μόλις ο πολίτης διαπιστώσει ότι έχει κάνει το πρώτο λάθος (και αυτό θα συμβεί διότι καμμία μορφή κυβέρνησης δεν είναι αλάθητη), θα συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλη ευθύνη φέρει. Αυτό ακριβώς το αίσθημα θα τον αναγκάσει να γίνει ακόμα πιο ώριμος και ως άνθρωπος και ως πολίτης. Και στο κάτω κάτω της γραφής είναι καλύτερα να πληρώνει ο λαός για τα λάθη που έχει κάνει ο ίδιος παρά ένας απρόσωπος ηγέτης. Ο λαός δεν θα έχει να κατηγορήσει κανέναν για τα λάθη εκτός από αυτόν τον ίδιο. Ο λαός και ο καθένας από εμάς (σε ατομικό επίπεδο) πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του.

Εν κατακλείδι, η όλη κατάσταση είναι σαν να χτυπάς την γροθιά σου σε μία ξύλινη σανίδα για να την σπάσεις. Η γροθιά είναι το αίτημα για δημοψήφισμα και η σανίδα είναι η αντίσταση της κυβέρνησης στο αίτημα αυτό. Τώρα λοιπόν είναι η κρίσιμη στιγμή που η γροθιά έρχεται σε επαφή με την σανίδα. Είναι η στιγμή που είτε η αντοχή της σανίδας σταματάει την ορμή της γροθιάς είτε η γροθιά υπερνικάει την αντοχή της σανίδας και δημιουργεί το πρώτο και κρίσιμο ρήγμα.

Ελάτε λοιπόν να προσθέσετε την δύναμή σας στην γροθιά αυτή που είναι έτοιμη να σκάσει με ορμή πάνω στην σανίδα του φασιστικού μονοπωλίου εξουσίας της κυβέρνησης. Είναι η μοναδική μας ελπίδα να αλλάξει επιτέλους η κατάσταση στην πατρίδα μας.

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010

Μετανάστες, Δικαίωμα Ψήφου, ΠΑΣΟΚ και Λογοκρισία


Η συμμετοχική Δημοκρατία, όπως την επικαλείται ο Γιώργος Παπανδρέου, έχει γίνει πράξη μέσω του Δικτυακού Τόπου opengov. Πήγα κι εγώ λοιπόν να γράψω ένα σχόλιο σχετικά με το νομοσχέδιο για την απόκτηση ιθαγένειας των μεταναστών για να συμμετάσχω στην συμμετοχική Δημοκρατία. Έβαλα το σχόλιό μου και περίμενα να δημοσιευθεί. Περίμενα, περίμενα και περίμενα αλλά τίποτα. Έβλεπα άλλα σχόλια να δημοσιεύονται στο μεταξύ και το δικό μου πουθενά. Το μήνυμα ήταν κόσμιο και δεν ήταν πολύ μεγάλο (δημοσιεύονται πολύ μεγαλύτερα), οπότε δεν υπήρχε λόγος να κοπεί. Και όμως, υπήρχε ένας λόγος. Το μήνυμά μου ήταν κατά του νομοσχεδίου.

Δοκίμασα να στείλω ξανά το ίδιο μήνυμα. Ήμουν αποφασισμένος να ξαναστέλνω συνεχώς το μήνυμα μέχρι να δημοσιευθεί και τους το ξεκαθάρισα στο νέο μου μήνυμα. Πάλι τίποτα. Την Τρίτη φορά πάντως που το έστειλα δεν έχω παράπονο, μου το δημοσίευσαν. Παρόμοιες καταγγελίες άκουσα από άλλους που τους έκοψαν τα σχόλια. Μπορείτε να μαντέψετε ποιο ήταν το κοινό σημείο όλων των σχολίων που είχαν κοπεί... Η συμμετοχική Δημοκρατία του ΠΑΣΟΚ λοιπόν μάλλον θα έπρεπε να ονομάζεται συμμετοχική λογοκρισία. Από την μία θέλουμε να έχουμε τα πλεονεκτήματα της Δημοκρατίας (να φαίνεται δηλαδή στον λαό ότι υπάρχει Δημοκρατία) αλλά ταυτοχρόνως δεν θέλουμε τα μειονεκτήματα της Δημοκρατίας (δηλαδή την ελεύθερη έκφραση ιδεών). Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: όποιος συμφωνεί μαζί μας έχει δικαίωμα να μιλάει ενώ όποιος διαφωνεί φιμώνεται. Ωραία Δημοκρατία, συγχαρητήρια κύριε Γιώργο Παπανδρέου!

Τέλος πάντων, ας αφήσουμε την καταγγελία και ας πάμε στο θέμα της ιθαγένειας. Για αρχή ας δούμε τι κάνουν οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες για το θέμα αυτό (μια και λένε ότι θέλουν να μας κάνουν Ευρώπη).
- Έχουμε καταρχάς την Γαλλική κυβέρνηση που αποκλείει το ενδεχόμενο να δώσει δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες (ενώ εμείς μιλάμε όχι μόνο για δικαίωμα ψήφου, αλλά για ακόμη περισσότερα). Περισσότερες πληροφορίες για την είδηση αυτή μπορείτε να βρείτε εδώ:
Αποκλείει να δοθεί δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες η κυβέρνηση Σαρκοζί. Οι Γάλλοι δηλαδή είναι οι ρατσιστές και εμείς είμαστε οι σωστοί; Οι Γάλλοι είναι οι χαζοί και εμείς είμαστε οι έξυπνοι; Είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά.
- Την ίδια στιγμή η Ελβετία περιορίζει στο μισό τον αριθμό των μεταναστών της: Η Ελβετία περιορίζει τον αριθμό των ξένων που θα μένουν στη χώρα
- Αλλά η μεγαλύτερη πλάκα είναι (κρατηθείτε) ότι δημοψήφισμα για το θέμα της ιθαγένειας των μεταναστών έχει γίνει στην Ιρλανδία: Ireland votes to end birth right
Οι Ιρλανδοί είχαν κάνει αυτό που θέλει να κάνει κι εδώ ο κύριος Παπανδρέου. Πολύ σύντομα όμως κατάλαβαν πόσο τεράστιο λάθος ήταν (όλες οι έγκυες από Αφρική και Ασία πήγαιναν εκεί να γεννήσουν για να είναι τα παιδιά τους Ευρωπαίοι πολίτες) έκαναν δημοψήφισμα και ο Ιρλανδικός λαός είπε (σε ποσοστό 80%) να καταργηθεί η παραχώρηση ιθαγένειας στους μετανάστες.

Μας λένε ότι πρέπει να δώσουμε δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες για να γίνουμε Ευρώπη. Είδαμε όμως την στάση των υπολοίπων Ευρωπαϊκών κρατών στο θέμα αυτό. Έχει κανένας πλέον αμφιβολία ότι μας κοροϊδεύουν; Επίσης, έχει κανένας αμφιβολία ότι αν προχωρήσουμε σε αυτό το νομοσχέδιο-έκτρωμα θα πλακώσουν εδώ όλες οι έγκυες από Αφρική και Ασία όπως αποδεδειγμένα έγινε στην Ιρλανδία; Και πέρα από όλα αυτά έχουμε και τον Πρωθυπουργό της χώρα, Γιώργο Παπανδρέου, να δηλώνει: "Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τίθονται σε δημοψηφίσματα". Είναι δυνατόν ολόκληρος Πρωθυπουργός να μπερδεύει τα πολιτικά δικαιώματα με τα ανθρώπινα δικαιώματα; Δεν του έχει εξηγήσει κανείς ότι η ψήφος δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα;; Δηλαδή η Ιρλανδία και οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα;;; Τα έχουμε όλα, έχουμε και από πάνω έναν ηλίθιο Πρωθυπουργό που δεν καταλαβαίνει καλά τα Ελληνικά. Ε αυτό είναι πραγματικά το κερασάκι στην τούρτα!

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2009

Απαιτούμε Δημοψήφισμα για το Μεταναστευτικό


Όλοι μας φαντάζομαι γνωρίζαμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, ο λεγόμενος Γιωργάκης, δεν έχει και τα πιο έντονα πατριωτικά αισθήματα. Επίσης όλοι γνωρίζαμε, όσοι τουλάχιστον δεν είμαστε αφελείς, ότι ο Γιωργάκης θα έβαζε μπρος την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στους λαθρομετανάστες που έχουν κατακλύσει την Ελλάδα. Και ας προσπάθησε να μας εξαπατήσει ο κύριος Γιώργος Παπανδρέου δηλώνοντας προεκλογικώς «Μηδενική ανοχή στην λαθρομετανάστευση». Άρα λοιπόν ελάχιστοι έχουμε εκπλαγεί από την πρωτοβουλία της κυβέρνησης Παπανδρέου να φέρει αυτό το νομοσχέδιο.

Αυτό που είναι σημαντικό να καταλάβει κανείς είναι ότι, μέσω του αιτήματός μας για δημοψήφισμα, δεν προσπαθούμε να επιβάλουμε την άποψή μας. Πιστεύουμε στην Δημοκρατία και δεν είμαστε σαν τα ξεδιάντροπα ΜΜΕ που προσπαθούν, ως μειοψηφία, να επιβάλουν την άποψή τους στην πλειοψηφία. Αυτό που θέλουμε είναι να μαζευτούμε όλοι οι πολίτες και να αποφασίσουμε από κοινού. Αν οι περισσότεροι ψηφίσουν να λάβουν οι μετανάστες δικαίωμα ψήφου τότε το νομοσχέδιο θα προχωρήσει. Αν όμως οι περισσότεροι ψηφίσουν να μην λάβουν οι μετανάστες δικαίωμα ψήφου τότε το νομοσχέδιο θα καταργηθεί. Αυτό ακριβώς σημαίνει Δημοκρατία, να αποφασίζει η πλειοψηφία. Οι Ελβετοί έκαναν δημοψήφισμα για πολύ λιγότερο σοβαρό λόγο, για το αν θα επιτραπεί να χτιστούν κι άλλοι μιναρέδες (http://www.citypress.gr/index.html?action=article&article=71315). Εμείς για αυτό το τόσο σημαντικό θέμα της ιθαγένειας και του δικαιώματος ψήφου τι θα κάνουμε; Είναι οι Ελβετοί καλύτεροι και πιο δημοκράτες από εμάς;

Ευτυχώς, παρόλο που τα ΜΜΕ προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή του κόσμου αλλού, το θέμα αυτό έχει φουντώσει για τα καλά. Οι αντιδράσεις του κόσμου είναι δικαιολογημένα έντονες. Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου έχει γίνει κυριολεκτικά χαμός, παρόλο που επιβάλλεται λογοκρισία – όπως διαμαρτύρονται πολλοί επικριτές του επίμαχου νομοσχεδίου – σε μερικά σχόλια (http://www.opengov.gr/ypes/?). Έχει ξεκινήσει ευτυχώς μία κίνηση πολιτών – μπλόγγερ που ζητάει να γίνει δημοψήφισμα (http://dhmopshfisma.blogspot.com/), την οποία κίνηση φυσικά υποστηρίζουμε και εμείς. Είναι προφανές ότι για ένα τόσο σοβαρό θέμα θα πρέπει να ερωτηθεί ο Ελληνικός λαός, καθώς αυτός θα υποστεί τις μακροχρόνιες – κυρίως – συνέπειες.

Η μουδιασμένη αντίδραση από τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης είναι η αναμενόμενη. Τα σχόλια κατά του νομοσχεδίου χαρακτηρίζονται από φοβικά έως φασιστικά. Η τακτική αυτή είναι αναμενόμενη διότι η λογική «όποιος συμφωνεί μαζί μας είναι δημοκράτης ενώ όποιος διαφωνεί είναι φασίστας» έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον. Όλοι έχουν δικαίωμα να πουν αν συμφωνούν ή όχι με το νομοσχέδιο, με την απλή λεπτομέρεια ότι αν πουν «όχι» είναι ακραίοι, φασίστες, κτλ. Όσοι όμως αντιδρούμε σε αυτό το νομοσχέδιο, το κάνουμε για συναισθηματικούς λόγους χωρίς να υπάρχουν πρακτικοί λόγοι; Φυσικά όχι και θα αναλύσουμε μερικούς από τους λόγους αυτούς αμέσως τώρα:

1. Η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών, τους οποίους αφορά το νομοσχέδιο, ήταν παράνομοι μετανάστες που κακώς – και παρανόμως – νομιμοποιήθηκαν εξ αρχής. Άρα τίθεται – εκτός των άλλων – και ένα τεράστιο ηθικό θέμα: Θα ανταμειφθεί αυτός που μπήκε παρανόμως πριν λίγο καιρό στην χώρα με δικαίωμα ψήφου;
2. Η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών είναι Μουσουλμάνοι. Αυτό σημαίνει ότι σε πολλά θέματα θα ψηφίσουν υπέρ των Τουρκικών συμφερόντων εις βάρος των Ελληνικών. Η απόδειξη: Μήπως ξεχνάτε τι έγινε στην Θράκη στις περασμένες Εθνικές Εκλογές όπου η Τουρκία έστελνε πούλμαν με Μουσουλμάνους που έχουν δικαίωμα ψήφου για να βγάλουν τους δικούς τους Βουλευτές;
3. Μερικοί προβάλουν το επιχείρημα ότι σε άλλες χώρες οι μετανάστες ψηφίζουν κανονικά. Δυστυχώς δεν έχουμε τους ίδιους γείτονες με τους Άγγλους κύριοι, μακάρι να τους είχαμε. Η Αγγλία και η Ελβετία δεν συνορεύουν με μουσουλμανικό κράτος όπως εμείς με την Τουρκία, άρα άτοπη η σύγκριση.
4. Το δικαίωμα ψήφου στον μετανάστη δεν θα του βελτιώσει την ζωή – όπως προσπαθούν να μας πείσουν – διότι ο μετανάστης έχει άλλες πολύ σημαντικότερες ανάγκες και προτεραιότητες (δουλειά ίσως;). Άλλωστε και οι Έλληνες, που έχουμε δικαίωμα ψήφου, πάμε και ψηφίζουμε; Οι μισοί βαριούνται να πάνε.
5. Οι μετανάστες - λαθρομετανάστες στην Ελλάδα είναι ΠΑΡΑ πολλοί. Το λογικό είναι πρώτον να βρούμε τρόπο να εμποδίσουμε να έρθουν μέσα κι άλλοι, δεύτερον να δούμε πώς θα φύγουν οι παραπανίσιοι, και ΤΕΛΟΣ να δούμε πώς θα εντάξουμε αυτούς που θα μείνουν. Εμείς, ως ανάποδοι άνθρωποι που είμαστε, ξεκινάμε από το τέλος. Γιατί;
6. Τι θα κάνουν και οι υπόλοιποι μετανάστες που θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη όταν μάθουν ότι ενώ οι άλλες Ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν να μειώσουν τους μετανάστες (Μειώνει τις άδειες εργασίας για μετανάστες η Ελβετία και Μορατόριουμ στην είσοδο νέων μεταναστών θα επιβάλει η Ιταλία λόγω ύφεσης), η Ελλάδα δίνει ιθαγένεια & πολιτικά δικαιώματα; Για μαντέψτε...
7. Αν δεν τους δώσουμε δικαίωμα ψήφου και διαπιστώσουμε στην πορεία ότι κάναμε λάθος μπορούμε να διορθώσουμε την κατάσταση. Εάν όμως τους δώσουμε δικαίωμα ψήφου και αργότερα διαπιστώσουμε ότι ήταν λάθος τι θα μπορούμε να κάνουμε; Τίποτα.

Τέλος θα ήθελα πραγματικά να μου λύσει κάποιος την εξής απορία: Σε μία τέτοια δύσκολη για την χώρα μας συγκυρία, το πιο σημαντικό θέμα μας είναι να δοθεί δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες; Μέσα σε όλα τα τεράστια και επείγοντα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, η προτεραιότητά μας είναι το δικαίωμα ψήφου του μετανάστη; Δεν το υποβαθμίζω σαν θέμα, απλά αμφισβητώ το κατά πόσον είναι επείγον όσο άλλα. Πρέπει να λυθεί αμέσως αλλιώς θα καταρρεύσει το σύμπαν; Εδώ πραγματικά κολλάει η παροιμία «εδώ καράβια χάνονται, ψαρόβαρκες που πάτε».

Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009

Περί Συνδικαλίστριας Καθαρίστριας


Πριν από μερικές μέρες μια συνδικαλίστρια από την Θεσσαλονίκη, η Βενετία Μανωλοπούλου, βρήκε οξύ πάνω στο αυτοκίνητό της. Η επίθεση αυτή, που παραπέμπει στην περίπτωση της Κούνεβα, θεωρήθηκε ως απόπειρα εκφοβισμού της συνδικαλίστριας. Με αφορμή το γεγονός αυτό ήρθε στην επιφάνεια μία ενδιαφέρουσα πληροφορία που χρήζει σχολιασμού. Όποιος συνδικαλιστής δεχτεί επίθεση για την συνδικαλιστική του δράση αποζημιώνεται από το κράτος με μία κατοικία (μέσω Οργανισμού Εργατική Κατοικίας)!! Αντιλαμβάνεται αμέσως κάποιος για πόσο γελοίο μέτρο πρόκειται. (περισσότερες λεπτομέρειες εδώ: http://area51gr.blogspot.com/2009/12/blog-post_05.html)

Πρώτα από όλα οφείλουμε να αναρωτηθούμε πώς γίνεται οι συνδικαλιστές να κατέχουν ειδικά προνόμια, σαν και αυτό, τα οποία δεν έχουν όλοι οι υπόλοιποι πολίτες. Για παράδειγμα ο δημοσιογράφος ή ο συγγραφέας που θα δεχτεί επίθεση για τις ιδέες του δεν θα αποζημιωθεί από το κράτος επειδή δεν είναι συνδικαλιστής; Δεύτερον, πώς μπορούμε να γνωρίζουμε εάν, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση για παράδειγμα, η επίθεση με το οξύ οφείλεται στην συνδικαλιστική δράση της συνδικαλίστριας από την Θεσσαλονίκη ή σε άλλον λόγο; Τρίτον, δεν θα πρέπει να υπάρχουν κάποια πολύ συγκεκριμένα κριτήρια για το πότε θα πρέπει να αποζημιώνεται ο συνδικαλιστής; Δηλαδή το σπίτι θα το πάρει είτε φάει μία μπουνιά είτε μείνει ανάπηρος από το ξύλο; Διότι εάν είναι έτσι ρε παιδιά, να πάω και εγώ να φάω 2-3 μπουνιές και να πάρω ένα σπιτάκι, να μην τραβιέμαι με το ενοίκιο. Από όπου και να το πιάσεις, αυτό το μέτρο βρωμάει από παντού.

Με λίγα λόγια μυριστήκαμε όλοι ότι αν είσαι συνδικαλιστής και σου επιτεθεί κάποιος άγνωστος, θα κονομίσεις δωρεάν ένα σπίτι από το κράτος που θα έπρεπε να δουλεύεις μία ζωή για να το αγοράσεις. Γιατί είμαι τόσο κυνικός και καχύποπτος; Επιτρέψτε μου να εξηγηθώ: Η εν λόγω συνδικαλίστρια βγήκε στην τηλεόραση και δήλωσε ότι έχει ένα αυτοκίνητο αλλά το αγόρασε μόλις 3.500 Ευρώ. Συμπλήρωσε, για να αποδείξει στο κοινό την οικονομική της δυσπραγία, ότι πληρώνει δόσεις για 5 χρόνια για να το ξεχρεώσει, δίνοντας 120 Ευρώ κάθε μήνα. Μα αν κάνουμε την πράξη 5 χρόνια * 12 μήνες * 120 Ευρώ προκύπτει το ποσό των 7.200 Ευρώ!! Ας αποφασίσει η κυρία αυτή, πόσο κόστισε εν τέλει αυτό το έρημο αυτοκίνητο; 3.500 Ευρώ ή 7.200 Ευρώ;; Ούτε μία σωστή πράξη δεν είναι ικανή να κάνει για να πει ένα αληθοφανές ψέμα. Άρα πρόκειται περί ενός ανέντιμου ατόμου (για να μην πω κάτι βαρύτερο) που μόλις αποδείξαμε ότι ήδη είπε δημοσίως ψέμματα μία φορά (λες και δεν ξέρουμε όλοι μας ότι συνδικαλιστής ίσον λαμόγιο και χρειαζόμασταν απόδειξη, αλλά τέλος πάντων). Γιατί λοιπόν να μην πει ψέμματα και δεύτερη φορά;

Επειδή η επίθεση αυτή στην συνδικαλίστρια-καθαρίστρια θυμίζει έντονα την περίπτωση της Κούνεβα που δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι, θα ήθελα να κάνω και ένα σχόλιο για αυτό. Εγώ δέχομαι ένα μέτρο παροχής της πολιτείας σε πολίτη που υπέστη μία προσωπική τραγωδία, όπως αυτή της Κούνεβα. Βέβαια αυτό που θα ήταν ενδεχομένως καλύτερο, θα ήταν να ήταν να φρόντιζε η πολιτεία να συλληφθεί αυτό το ανθρωπόμορφο κτήνος που το έκανε αυτό στην Κούνεβα, αλλά τέλος πάντων. Αλλά αφού παίρνει ένα ολόκληρο σπίτι η Κούνεβα, δεν αξίζει να πάρει και ένα σπίτι ο πατέρας που έχασε το παιδί του στα Τέμπη; Δεν αξίζει να πάρει ένα σπίτι η γυναίκα του αστυνομικού που πυροβολήθηκε; Ο πρύτανης που υπέστη έμφραγμα όταν τον έσπασαν στο ξύλο οι κουκουλοφόροι μέσα στο Πανεπιστήμιο τώρα πρόσφατα; Ο εργάτης που έπαθε εργατικό ατύχημα και έμεινε ανάπηρος; Ο άνθρωπος που το έκαψαν το μαγαζάκι οι ακροαριστεροί κουκουλοφόροι πέρυσι;

Γιατί όλοι αυτοί οι Έλληνες δεν παίρνουν κάτι από το κράτος, αν όχι ένα σπίτι τουλάχιστον κάτι έστω συμβολικό, και πήρε σπίτι η – πράγματι τραγική – κυρία Κούνεβα; Η απάντηση είναι απλή: επειδή εκείνοι είναι Έλληνες ενώ η Κούνεβα είναι αλλοδαπή. Και το ανθελληνικό κράτος και η γελοία Αριστερά μεριμνούν περισσότερο για τους αλλοδαπούς παρά για τους Έλληνες. Αν αυτό δεν είναι ρατσισμός τότε πραγματικά δεν ξέρω τι είναι κύριοι «αντιρατσιστές»...

Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009

Μια Φανταστική Συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα


Δημοσιογράφος: Κύριε Τσίπρα καλημέρα. Θα ήθελα να ξεκινήσουμε την συνέντευξη με την ερώτηση γιατί πιστεύετε ότι κάποιοι θεωρούν πως προωθείτε την αναρχία.

Τσίπρας: Καλημέρα και καλώς σας βρήκα. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι άνθρωποι βλέπουν τα πράγματα τόσο κοντόφθαλμα. Εμείς απλώς πιστεύουμε στο αναφαίρετο δικαίωμά μας να κάνουμε ότι μας καπνίζει και να καπνίζουμε ότι θέλουμε. Πείτε μου ειλικρινά, είναι αυτό αναρχία; Φυσικά όχι, είναι λάσπη που μας πετάνε οι εχθροί μας επειδή δεν μπορούν να μας αντιμετωπίσουν με λογικά επιχειρήματα.

Δημοσιογράφος: Μα κύριε Τσίπρα δηλαδή, αν καταλαβαίνω καλά, λέτε ότι αν κάποιος θέλει π.χ. να πάει να σπάσει ένα κατάστημα έχει δικαίωμα να το κάνει;

Τσίπρας: Σας λέω απερίφραστα πως όχι. Εκτός φυσικά αν σπάει ένα κατάστημα για να διαμαρτυρηθεί για την κοινωνική καταπίεση που υφίσταται. Ή αν σπάει το κατάστημα ενός φασίστα. Δηλαδή όχι, αλλά με ορισμένες εξαιρέσεις υπό εξαιρετικές συνθήκες, καταλαβαίνετε.

Δημοσιογράφος: Μάλιστα μάλιστα, ποιος αποφασίζει όμως ποιος είναι φασίστας κύριε Τσίπρα;

Τσίπρας: Μα τι με ρωτάτε τώρα αγαπητέ; Αυτό είναι ηλίου φαεινότερον: Εμείς είμαστε Δημοκράτες, άρα οι απόψεις μας είναι δημοκρατικές, άρα όποιος διαφωνεί μαζί μας έχει φασιστικές απόψεις, άρα είναι φασίστας! Με παρακολουθείτε;

Δημοσιογράφος: Ναι, βεβαίως, βεβαίως. Αν θυμάμαι καλά είχατε κάνει μία δήλωση μικρός στην κυρία Άννα Παναγιωταρέα που είχε προκαλέσει. Υποστηρίζατε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι μαθητές των σχολείων θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα να κάνουν απουσίες χωρίς να το μαθαίνουν οι γονείς τους. Τι έχετε να σχολιάσετε τώρα που μεγαλώσατε και ωριμάσατε πάνω σε αυτό;

Τσίπρας: Μα είδατε που διαστρεβλώνουν τα λεγόμενά μας και προβάλουν μόνο αυτά που θέλουν;

Δημοσιογράφος: Α θέλετε να πείτε δηλαδή ότι εννοούσατε κάτι άλλο και έκαναν κοπτοραπτική στο βίντεο ε;

Τσίπρας: Όχι όχι, αυτή την δήλωση την έκανα, απλώς είπα και πολλά άλλα ακόμα πιο ριζοσπαστικά πράγματα που ο κόσμος δεν τα έμαθε ποτέ. Δηλαδή προσπαθούν να κρύψουν την προοδευτικότητά μας από τον λαό.

Δημοσιογράφος: Πιο ριζοσπαστικές δηλώσεις από αυτήν;; Δηλαδή τι ακριβώς; Θα θέλατε να μας δώσετε κάποιο παράδειγμα;

Τσίπρας: Φυσικά. Είχα δηλώσει π.χ. ότι θα έπρεπε να επιτρέπεται στους φοιτητές που σπουδάζουν στην επαρχία, μακριά από το σπίτι τους, να φυτεύουν χασίς στον κήπο τους ώστε να το πουλάνε και να βγάζουν να έξοδά τους αντί να βαρύνουν οικονομικά τις οικογένειές τους. Και πολλά άλλα εξ ίσου ενδιαφέροντα πράγματα.

Δημοσιογράφος: Πολύ προνοητικό, ηθικό και νομοταγές εκ μέρους σας θα μου επιτρέψετε να πω. Μία τελευταία ερώτηση: Γιατί πιστεύετε ότι υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι δεν είστε πατριώτες;

Τσίπρας: Κι όμως, το αντίθετο συμβαίνει. Αυτό διότι εμείς στηρίζουμε τους λαθρομετανάστες και όχι τους Έλληνες.

Δημοσιογράφος: Μα δεν καταλαβαίνω... Δεν είναι αντιφατικό αυτό που λέτε;;

Τσίπρας: Καθόλου, να σας εξηγήσω. Στην χώρα μας (συγνώμη αλλά η λέξη πατρίδα είναι κατά βάθος ρατσιστική) σε λίγο καιρό οι λαθρομετανάστες θα είναι περισσότεροι από τους Έλληνες. Άρα αυτός που υποστηρίζει την πλειοψηφία των κατοίκων μιας χώρας την αγαπάει περισσότερο από αυτόν που υποστηρίζει την μειοψηφία.

Δημοσιογράφος: Μάλιστα. Καλώς κύριε Τσίπρα. Σας ευχαριστώ πολύ για την αποκλειστική συνέντευξη και για την υπομονή σας διότι καταλαβαίνω ότι έχετε να παρευρεθείτε σε κάποια υποχρέωση.

Τσίπρας: Εγώ σας ευχαριστώ. Ναι πράγματι, με έχουν καλέσει σε μία εκδήλωση του Indymedia για να με βραβεύσουν.

Δημοσιογράφος: Γειά σας, να πάτε στο καλό.

Τσίπρας: Αντίο, να είστε καλά.

* Η συνέντευξη αυτή είναι 100% φανταστική και είναι καθαρά σατυρικού χαρακτήρα.

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009

Η Ασυνέπεια του ΚΚΕ


Φαντάζομαι ότι όλοι γνωρίζουν πως σύσσωμη η Αριστερά στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του ΚΚΕ, είναι αναφανδόν κατά των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Δεν θα εξετάσουμε εδώ αν έχουν δίκιο ή άδικο, εξ άλλου έχουμε ασχοληθεί αρκετά με αυτό το θέμα στο παρελθόν, παρά μόνο εάν η στάση τους είναι συνεπής.

Ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα από συνέντευξη της Αλέκας Παπαρήγα από την πιο επίσημη πηγή, την εφημερίδα Ριζοσπάστης, όπου αναφέρεται στην προοπτική αναγνώρισης των Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων: «Ισοτίμηση μπορεί να γίνει. Όμως θα έχουν πραγματικά την ίδια αξία στην αγορά - έτσι όπως τη λένε - αυτά τα πτυχία; Ενδεχομένως ορισμένα, π.χ. το Deree, μπορεί να γίνει ισότιμο με το ελληνικό Πανεπιστήμιο. Το Αμερικάνικο Κολέγιο έχει τις διασυνδέσεις του, έχει το παρελθόν του, έχει μερίδιο της αγοράς και μπορεί στα πλαίσια της ισοτίμησης να θεωρηθεί ανώτερο από πολλές πανεπιστημιακές σχολές.»
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=16/1/2007&id=8425&pageNo=8&direction=1

Καλά διαβάσατε. Ούτε έχετε παραισθήσεις ούτε τίθεται θέμα κάποιου τυπογραφικού λάθους. Γιατί η αλλαγή αυτή πλεύσης από την Γενική Γραμματέα του ΚΚΕ; Απλούστατα επειδή η κόρη της έχει αποφοιτήσει από το Αμερικάνικο Κολλέγιο (Deree). Εσείς πιστεύετε ότι αν η κόρη της δεν είχε σπουδάσει στο Deree θα έκανε τέτοιες δηλώσεις; Εγώ πιστεύω πως όχι. Συγχαρητήρια λοιπόν κυρία Αλέκα Παπαρήγα για την συνέπειά σας και την ηθική σας. Και εφόσον δεν υπάρχει κάποια εσωτερική αντίδραση από το κόμμα του ΚΚΕ για την δήλωση αυτή, τότε προφανώς η ηγήτρια του ΚΚΕ εκφράζει ολόκληρο το κόμμα. Και τελικά ποια ακριβώς είναι η θέση του σχιζοφρενικού αυτού κόμματος; Είναι κατά της αναγνώρισης των Ιδιωτικών όπως μας έλεγε τόσα χρόνια ή είναι υπέρ με κάποια κριτήρια όπως λέει η αρχηγός του; Θα μας εξηγήσει κάποιος;

Τίθεται και άλλο ένα σοβαρό ζήτημα όμως. Γιατί κυρία Παπαρήγα μου, αφού αναγνωρίζετε ότι κάποια Ιδιωτικά Πανεπιστήμια είναι ανώτερα από πολλά Δημόσια, αντιτίθεστε στην αναγνώριση ΟΛΩΝ των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων; Διότι η πάγια θέση της Αριστεράς είναι αναγνώριση σε κανένα Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο. Με πιο δικαίωμα πολεμάτε την επίσημη αναγνώριση κάποιων πτυχίων που ανεπίσημα αναγνωρίζετε ισότιμα με αυτά των Δημοσίου; Γιατί δεν λέτε αυτό που λένε και όλοι οι υπόλοιποι, ότι δηλαδή τα πτυχία των Ιδιωτικών θα πρέπει να αναγνωριστούν εφόσον τα ιδρύματα που τα εκδίδουν περάσουν από μία διαδικασία αξιολόγησης; Αυτή είναι η κοινωνική δικαιοσύνη την οποία ευαγγελίζεστε; Και πάλι συγχαρητήρια.

Ποιο είναι το ουσιαστικό πρόβλημα του ΚΚΕ; Ότι οι αγκυλωμένες αντιλήψεις που υπάρχουν στο μυαλό τους έρχονται σε αντίθεση με τις τάσεις της σημερινής κοινωνίας που υπάρχουν στην πραγματικότητα. Από την μία έχουν τις αραχνιασμένες – και αμετακίνητες – αρχές τους και από την άλλη δεν μπορούν να αγνοήσουν και το πραγματικά δίκαιο. Η ιδεολογία τους συγκρούεται βάναυσα με την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτή ακριβώς η κατάσταση τους οδηγεί στην πολιτική σχιζοφρένεια που εκφράζει απόλυτα στην συγκεκριμένη περίπτωση η εκπρόσωπός τους.