Μ.Μ.Μ και Μ.Μ.Ε.

Γενικά θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε δίκαιοι στις κρίσεις μας, να αναφέρουμε τόσο το σωστό όσο και το λάθος, το μεν να το επαινούμε και το δε να το καταδικάζουμε. Είμαστε όλοι μάρτυρες της δραστικής αλλαγής στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, όπου το εισιτήριο έγινε ενιαίο. Τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας όμως έσπευσαν να κατηγορήσουν την κίνηση αυτή. Ας εξετάσουμε λοιπόν αν το μέτρο ήταν σωστό ή όχι.

Ναι μεν η τιμή του εισιτηρίου αυξήθηκε (δεδομένου ότι μιλάμε για τα λεωφορεία και όχι για το μετρό, εφόσον στο μετρό το εισιτήριο ήταν και πριν στα 80 λεπτά) αλλά η τιμή του εισιτηρίου συνοδεύεται από σημαντικά νέα προνόμια. Το πρώτο είναι ότι το εισιτήριο ισχύει για μιάμιση (1,5) ώρα, το οποίο σημαίνει ότι ο επιβάτης μπορεί να αλλάξει και δύο και τρείς και τέσσερις συγκοινωνίες με το ίδιο κόστος. Το δεύτερο είναι ότι οι διαδρομές αυτές δεν έχουν κάποιο περιορισμό. Θυμηθείτε ότι το παλιό εισιτήριο του μετρό σε περιόριζε να ταξιδέψεις προς μία μόνο κατεύθυνση και χωρίς έξοδο από τον δίκτυο του μετρό.

Πρακτικά όλα αυτά σημαίνουν λιγότερα έξοδα για την πλειονότητα των επιβατών. Μπορεί κάποιος με ένα μόνο εισιτήριο να κάνει μία ενδιάμεση στάση, να βγεί από το μετρό, να πάει να κάνει την δουλειά του και έπειτα να συνεχίσει την διαδρομή του. Μπορεί επίσης κάποιος να πεταχτεί σε μία σύντομη δουλειά και να επιστρέψει μετά σπίτι του με το ίδιο εισιτήριο. Φυσικά ένα σύστημα δεν μπορεί ποτέ να είναι δίκαιο για όλους, αλλά αυτό το συγκεκριμένο σύστημα είναι ευνοϊκότερο για την πλειονότητα και συνεπώς περισσότερο δίκαιο.

Ακούστηκε όμως από τους καταστροφολόγους δημοσιογράφους στα τηλεοπτικά κανάλια ότι η τιμή του εισιτηρίου αυξήθηκε μέχρι 40% (αν θυμάμαι σωστά το ακριβές ποσοστό). Αυτό που δεν είπαν όμως είναι από πόσο μειώνεται. Για κάποιον που χρησιμοποιεί δύο λεωφορεία και μετρό για να πάει στην δουλειά του, η μείωση στα κόμιστρα είναι της τάξης του 50% (καθώς θα πληρώσει 0,80 Ευρώ ενώ με το παλιό σύστημα θα πλήρωνε 1,80). Άρα λοιπόν βλέπουμε ότι δεν υπάρχει ειλικρινής διάθεση κριτικής, παρά μόνο στρέβλωση των δεδομένων ώστε να μπορέσουν οι δημοσιογράφοι να βγάλουν είδηση. Το σωστό θα ήταν να πούν «μείωση από 50% έως αύξηση 40%».

Αυτό δεν είναι το μοναδικό δείγμα κακοήθειας και πλήρους έλλειψης αντικειμενικότητας των δημοσιογράφων – τουλάχιστον – στα τηλεοπτικά κανάλια. Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν εξαπολύσει επίθεση σε γνωστό ιστολόγιο με αφορμή τις ανακριβείς ειδήσεις του (κατά τα λεγόμενα των ιδίων) με πραγματική αιτία προφανώς όμως την διατήρηση του προνομίου της ενημέρωσης του κόσμου. Τα τηλεοπτικά κανάλια δεν μπορεί παρά να βλέπουν με κακό μάτι οποιαδήποτε αναπτυσσόμενη εναλλακτική ενημέρωση.

Το γεγονός αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει γενικότερα για το κατά πόσο μας ταΐζουν με ψέμματα τα κανάλια. Διότι όταν ψεύδονται για ένα απλό θέμα – και μάλιστα θέμα του οποίου η αλήθεια μπορεί εύκολα να εξακριβωθεί από τον οποιονδήποτε – τότε ποιος μπορεί να μας βεβαιώσει ότι δεν κάνουν το ίδιο σε γενικό πλαίσιο; Το αντίθετο μάλιστα θα λέγαμε, ότι δηλαδή το πιο πιθανό είναι να εφαρμόζουν παντού την τακτική αυτή.

Η αντικειμενική ειδησεογραφία στην χώρα μας είναι όνειρο θερινής νυκτός και αυτό είναι πολύ θλιβερό. Οι δημοσιογράφοι και τα κανάλια αντί να ανταγωνιστούν σε σοβαρότητα ανταγωνίζονται σε εντυπωσιασμό και σε φαμφάρες, και ο κόσμος αντί να τους τιμωρήσει, τους ανταμείβει με υψηλή τηλεθέαση. Υπάρχουν και μικρότερα κανάλια που έχουν πολύ σοβαρότερες και περιεκτικότερες ειδήσεις (χωρίς να κρατάνε αυτές 1-1,5 ώρα) στα οποία θα πρέπει να καταφύγουμε.

Πρέπει κάποια στιγμή γενικά να γίνουμε ώριμοι καταναλωτές και γενικότερα ώριμοι πολίτες, και να αναγκάσουμε με την στάση μας τους δημοσιογράφους –και όχι μόνο – να σοβαρευτούν. Καλό θα είναι επίσης να μην δεχόμαστε άκριτα ότι ακούμε στην τηλεόραση αλλά να προσπαθούμε να φιλτράρουμε ότι μπορούμε με την λογική μας και να διατηρούμε εν γένει ένα επίπεδο σκεπτικισμού.

Ιδιωτική Παιδεία

Εξαιρετικά έντονες είναι οι αντιδράσεις μία μερίδας κόσμου για την αναγνώριση των ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Άσχετα με τι ισχυρίζεται ο καθένας, ας προσπαθήσουμε σήμερα να εντοπίσουμε τα αίτια από τα οποία πηγάζει η αντίδραση αυτή και να τα αναλύσουμε.

Πρώτα από όλα, πιστεύω ότι το καλύτερο μέρος για να ξεκινήσουμε τον προβληματισμό μας είναι το πρακτικό κομμάτι της όλης υπόθεσης, έτσι θα μπορέσουμε αναπόφευκτα να οδηγηθούμε σε πιο σωστά συμπεράσματα. Εντοπίζοντας δηλαδή τις πρακτικές διαφορές σε δικαιώματα του απόφοιτου του Δημοσίου Πανεπιστημίου με αυτόν του Ιδιωτικού. Η πρώτη διαφορά είναι ότι ο δεύτερος δεν μπορεί να πάρει αναβολή για τον στρατό, αλλά αυτό προφανώς είναι αδιάφορο για τον κόσμο που αντιδράει. Τι μένει; Ότι ο απόφοιτος του Ιδιωτικού δεν μπορεί να εργαστεί στο Δημόσιο. Υπάρχει κάποια άλλα πρακτική διαφορά σε δικαιώματα; Όχι. Άρα λοιπόν βρήκαμε πιο είναι το ζουμί της υπόθεσης, το μονοπώλιο στις θέσεις εργασίας του Δημοσίου. Για αυτό γίνεται όλη η μάχη

Ξεδιπλώνοντας την σκέψη μου, θα ήθελα εδώ να κάνω μία μικρή παρένθεση για να αναφέρω πόσο αντιφατικό είναι το γεγονός ότι η αριστερή μερίδα των φοιτητών, αυτοί δηλαδή που θεωρητικά είναι υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης (διότι αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία που αντιδράει σε αυτό το ζήτημα), διεξάγουν τέτοιον λυσσώδη αγώνα για να διατηρήσουν τα άδικα προνόμιά τους. Άρα λοιπόν σκέτη μπουρδολογία και υποκρισία αποδεικνύεται η όλη στάση της νεολαίας της αριστεράς. Εκτός από μερικούς πραγματικά αγνούς και ιδεολόγους, όλοι οι υπόλοιποι είναι απλοί συμφεροντολόγοι, λύκοι ντυμένοι με προβιές που όταν διεκδικούν σκέφτονται σαν αριστεροί αλλά όταν διεκδικούν άλλοι από αυτούς τότε σκέφτονται με τον εντελώς αντίθετο τρόπο.

Κάτι που ακούγεται συχνά, είναι ότι η αναγνώριση των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων μπορεί να υποβαθμίσει τα Δημόσια. Πραγματικά θα ήθελα κάποια στιγμή να μου το αναλύσει ένας Χριστιανός αυτό, διότι αδυνατώ να το καταλάβω. Με ποίον ακριβώς τρόπο θα υποβαθμιστούν με αυτό το σενάριο τα Δημόσια Πανεπιστήμια; Αφού αυτά θα συνεχίσουν να δουλεύουν, απλά θα αναγνωριστούν τα Ιδιωτικά (όπου αναγνώριση σημαίνει πρακτικά μόνο ότι ο απόφοιτός τους θα μπορεί να εργαστεί στον Δημόσιο τομέα) τα οποία ούτως ή άλλως υπάρχουν ήδη και λειτουργούν κανονικότατα.

Αξίζει να τονίσουμε εδώ μία λεπτομέρεια σημαντική. Οι φοιτητές που αντιδρούν στην αναγνώριση των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων, δεν ζητούν να κλείσουν τα ιδρύματα αυτά, διότι ήδη υπάρχουν, ζητούν απλά να μην αναγνωριστούν. Άρα το θέμα ύπαρξης των Ιδιωτικών πανεπιστημίων δεν υφίσταται, καθώς κανέναν δεν φαίνεται να ενδιαφέρει το αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν ή όχι. Το θέμα είναι αποκλειστικά και μόνο η αναγνώριση από το κράτος. Συνεπώς μιλάμε για την ύψιστη υποκρισία, καθώς το ενδιαφέρον για την παιδεία αποδεικνύεται ψεύτικο. Διότι αν τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια ήταν πράγματι τέτοια απειλή για την παιδεία, θα ζητούσαν να κλείσουν γενικότερα.

Το άλλο αστείο επιχείρημα είναι ότι στα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια μπορεί να πάει μόνο αυτός που μπορεί να διαθέσει τα ανάλογα κονδύλια, και άρα δεν υπάρχει ισότητα και δικαιοσύνη. Αυτό είναι πράγματι αλήθεια. Όμως εξίσου άδικο δεν είναι ότι το φροντιστήριο που προετοιμάζει τα παιδιά για τις πανελλήνιες, το σχεδόν απαραίτητο πλέον φροντιστήριο, κοστίζει πολλά στους γονείς; Εκεί, εφόσον δεν έχουν όλοι οι γονείς χρήματα για το φροντιστήριο, δεν υπάρχει αδικία; Αν κάποιος σκέφτεται ότι ένας χρόνος προετοιμασίας δεν είναι το ίδιο με τέσσερα, ας αναλογιστεί ότι δεν περνάνε όλα τα παιδιά τις πανελλήνιες με την πρώτη. Επιπλέον, ποια είναι η πραγματική και ρεαλιστική επιλογή ενός νέου που περνάει σε ένα πανεπιστήμιο στην επαρχία, όταν οι δικοί του δεν έχουν την δυνατότητα να του στέλνουν ένα σωρό χρήματα κάθε μήνα για ενοίκιο, φαγητό, κτλ;

Υφίσταται και ένα άλλα αρκετά πολύπλοκο ζήτημα με την αναγνώριση της Ιδιωτικής Παιδείας. Πώς είναι δυνατόν να μην αναγνωρίζουμε ξένα Πανεπιστήμια διεθνούς φήμης; Πώς είναι δυνατόν να μην αναγνωρίζονται τα Πανεπιστήμια του Stanford, Harvard, Columbia, MIT, Yale, Oxford, Cambridge, Glascow, Edinburgh, κτλ; Αυτά τα Πανεπιστήμια αναγνωρίζονται σε όλες τις πολιτισμένες χώρες σε ολόκληρη την υφήλιο. Για Πανεπιστήμια τέτοιου βεληνεκούς, η Ελληνική αναγνώριση θα έπρεπε να είναι άμεση και αυτονόητη, χωρίς ΔΙΚΑΤΣΑ και λοιπές ανοησίες. Θα πεί κάποιος ότι δεν είναι όλα τα ξένα πανεπιστήμια καλά. Πράγματι. Δεν χρειάζεται όμως να ασχοληθούμε καν με το ποια Πανεπιστήμια είναι καλά και ποια όχι. Στο εξωτερικό, γνωρίζει ο καθένας ποια Πανεπιστήμια είναι τα καλύτερα και ποια τα χειρότερα. Αφού αυτό το σύστημα λειτουργεί εκεί, μπορούμε να το ακολουθήσουμε και εδώ. Άλλωστε δεν υπάρχουν καλύτερες και χειρότερες Δημόσιες σχολές; Και όλοι γνωρίζουμε πάνω κάτω ποιές είναι ποιές.

Ο ανταγωνισμός είναι κατά κοινή ομολογία καλό πράγμα. Ο ανταγωνισμός μεταξύ Δημοσίων και Ιδιωτικών Πανεπιστημίων είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος να αρχίσει η Δημόσια Παιδεία να παρουσιάζει σημαντική βελτίωση. Διότι ο εκάστοτε εργοδότης θα έχει πλέον δύο επιλογές. Ακόμα και στον Ιδιωτικό τομέα έτσι συνέβαινε ανέκαθεν. Ο καλύτερος παίρνει την θέση, τόσο απλά. Δεν υπήρξε ποτέ θέμα προτίμησης προς τους απόφοιτους του Ελληνικού Πανεπιστημίου, ούτε προς τους απόφοιτους των ξένων Ιδρυμάτων. Το ίδιο πράγμα πρέπει να γίνει κάποια στιγμή και στον Δημόσιο τομέα.

Γάμοι Ομοφυλοφίλων

Πολλή φασαρία έχει γίνει τελευταία για τον πρώτο γάμο ομοφυλοφίλων στην Τήλο. Θα ήθελα να θίξω μερικά από τα σημαντικότερα ζητήματα που απορρέουν από αυτό το θέμα.

Το πρώτο είναι το θέμα της νομιμότητας. Διότι άκουσα να λένε ότι ο νόμος δεν απαγορεύει σε δύο ανθρώπους ιδίου φύλου να παντρευτούν, καθώς ο όρος «δύο πρόσωπα» δεν ξεκαθαρίζει το φύλο. Μα είναι προφανές ότι τότε ο νομοθέτης θεωρούσε αδιανόητο το να παντρευτούν δύο ομοφυλόφιλοι. Εάν του είχε περάσει από το μυαλό η υπόνοια αυτή, τότε προφανώς και θα το είχε προβλέψει σαν ενδεχόμενο. Άρα λοιπόν πρόκειται (αν τελικά ο γάμος δεν θεωρηθεί παράνομος) για νομικό «παραθυράκι».

Το δεύτερο ζήτημα, το σημαντικότερο από όλα τα άλλα κατ’ εμέ, είναι οι προοπτικές οι οποίες ανοίγονται με έναν τέτοιου είδους γάμο. Εφόσον παντρεύτηκε ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων, τι θα εμποδίσει και ένα ζευγάρι όπου ο ενήλικος (παιδεραστής) άντρας θα ζητήσει να παντρευτεί ένα 12χρονο κορίτσι; Εάν κάποιος αυτή την στιγμή σκέφτεται από μέσα τού ότι ο νόμος προστατεύει τους ανήλικους, τότε ας πάρουμε ένα πιο απλό – νομικά – παράδειγμα, την πολυγαμία. Δηλαδή εμφανίζονται στο Δημαρχείο (ή ακόμα χειρότερα στην εκκλησία) ένας άντρας με δύο γυναίκες που επιθυμούν να παντρευτούν. Τι θα τους εμποδίσει;

Το σενάριο αυτό δεν απέχει από τον γάμο των ομοφυλοφίλων. Και στις δύο περιπτώσεις όλοι είναι ενήλικοι, δηλώνουν ώριμοι και κατασταλαγμένοι, και απλά τυχαίνει να έχουν διαφορετικές «προτιμήσεις» από το υπόλοιπο του κοινωνικού συνόλου. Άρα λοιπόν ανοίγει ο ασκός του Αιόλου για όλων των ειδών τους ανώμαλους (παιδεραστές, κτηνοβάτες, πολυγαμικούς, ομοφυλόφιλους), εάν επιτρέψουμε τους ομοφυλοφιλικούς γάμους. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι μεγάλος, είναι ο κίνδυνος της πλήρους ηθικής κατάρρευσης της κοινωνίας μας.

Συνέπεια όλων αυτών των (γενικότερα, όχι μόνο για αυτό το θέμα) καταστάσεων ανωμαλίας και ασυδοσίας είναι η απαξίωση των κοινωνικών δεσμών και την εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων. Η φιλία μεταξύ ανδρών ή μεταξύ γυναικών θα θεωρείται ύποπτη, η στοργή και η τρυφερότητα προς ένα μικρό παιδάκι θα θεωρείται ίσως σεξουαλική παρενόχληση, και άλλα παρόμοια. Ποιός θα αφήνει αβασάνιστα το παιδί του με κάποιον ξένο; Ποιός δεν θα υποψιάζεται ότι δύο καλοί φίλοι είναι κάτι παραπάνω από φίλοι;

Να ξεκαθαρίσουμε εδώ κάτι. Ο επιθετικός προσδιορισμός «ανώμαλος» δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως βρισιά. Ανώμαλο είναι κάτι που απλά δεν είναι ομαλό, δεν είναι φυσιολογικό δηλαδή. Αν ήταν φυσιολογική η πολυγαμία στους ανθρώπους τότε, όπως σε άλλα ζωικά είδη, η αναλογία αρσενικών / θηλυκών θα ήταν πολύ διαφορετική από 1 προς 1. Όπως και αν η ομοφυλοφιλία ήταν φυσιολογική τότε και η ανθρώπινη ανατομία (και λόγω τεκνοποιίας) θα ήταν διαφορετική και όλα τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου θα ήταν ομοφυλόφιλα.

Υφίσταται φυσικά το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά όχι μονόπλευρα. Δηλαδή έχει και ο κάθε γονιός δικαίωμα να μην βλέπει το παιδί του στον δρόμο άντρες πιασμένους χεράκι χεράκι, ή γυναίκες που να φιλιούνται μεταξύ τους, ή παιδεραστές, ή κτηνοβάτες ή κάθε λογής ανώμαλους. Πώς όμως θα μπορεί ένας γονιός που ανησυχεί για το παιδί του να το προστατέψει από κάτι τέτοιες καταστάσεις; Ο γονέας δεν έχει το δικαίωμα – και την υποχρέωση – να επιλέγει ο ίδιος τι είδους πρότυπα και εξωτερικά ερεθίσματα θα δέχεται το παίδι του; Ας έρθουμε όλοι για μία στιγμή στην θέση αυτού του γονιού και ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε πως θα νιώσουμε εκείνη την στιγμή...

Αυτό που θα έπρεπε να προβληματίσει τον κόσμο, είναι ο λόγος που οι ομοφυλόφιλοι προσπαθούν τόσο πολύ να καθιερώσουν τον ομοφυλοφιλικό γάμο. Διότι εφόσον θα τους καλύπτει νομικά πλήρως το σύμφωνο συμβίωσης, τότε πιο είναι το πρακτικό όφελος που θα προσφέρει επιπλέον ο γάμος; Συνεπώς εύκολα κανείς αντιλαμβάνεται ότι είναι απλά θέμα εγωισμού, «γιατί εσείς και όχι εμείς;». Οι άνθρωποι αυτοί όμως θα πρέπει κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουν ότι προκαλούν και να προσπαθήσουν να σκεφτούν κάποια στιγμή κάτι άλλο από αυτό που θέλουν, όπως αυτό που θέλει και ο διπλανός τους.

Τέτοια θέματα είναι πολύ σοβαρά για να επιτρέπουμε να τα χρησιμοποιούν κάποιοι ως μέσα αυτοπροβολής, ικανοποίησης συμπλεγμάτων, πολιτικών σκοπιμοτήτων, και οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να σκεφτούμε που βαδίζουμε ώστε να λάβουμε σωστές και υπεύθυνες αποφάσεις. Και πρέπει εκ των προτέρων να προνοήσουμε για το μέλλον, ώστε να μην βρεθούμε ενώπιον δυσάρεστων καταστάσεων. Πρέπει τέλος να καταλάβουμε ότι όλα σε αυτήν την ζωή, ακόμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχουν κάποια όρια, τα όρια των δικαιωμάτων του διπλανού μας...

Ελλάς και Παιδεία

Από που να αρχίσω και που να τελειώσω... Από τους καθηγητές που είναι απαράδεκτοι; Από τα κομματόσκυλα των φοιτητικών νεολαιών; Από το ανθελληνικό υπουργείο α-παιδείας; Ή από τους απαράδεκτους γονείς; Δυστυχώς για ένα πολύ σημαντικό ποσοστό (αν όχι την πλειοψηφία δυστυχώς) ισχύουν τα εξής:

1. Οι καθηγητές είναι απλοί δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ θα έπρεπε να είναι κάτι πολύ περισσότερο. Πολεμάνε οποιαδήποτε αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα η οποία δεν τους συμφέρει, παίρνοντας με το μέρος τους τα κουτορνίθια τους μαθητές. Όσον αφορά την ποιότητα, παντού υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι, αλλά μερικοί είναι τόσο χειρότεροι που θα έπρεπε να απομακρυνθούν. Αλλά πώς; Σιγά μην επιτρέψουν να υπάρξει έλεγχος. Θα βάλουν τα χεράκια τους να βγάλουν τα ματάκια τους;

Πρός τους μαθητές: Δεν αρκεί να αγωνίζεσαι κύριος, πρέπει και να ξέρεις για τι αγωνίζεσαι, αλλιώς ο άλλος θα σε χρησιμοποιήσει πρός όφελός του... Καλοί οι αγωνιστές αλλά ακόμα καλύτεροι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι.

2. Για τις κομματικές νεολαίες τι να πώ; Χρειάζεται; Δεν ξέρουμε πως η συντριπτική πλειοψηφία (γιατί υπάρχουν και μερικοί αφελείς) είναι μέσα για το προσωπικό κέρδος; Άλλοι για να πάρουν τα θέματα των εξετάσεων (και μην μου πεί κανείς πως δεν συμβαίνουν αυτά γιατί θα τσακωθούμε ΠΟΛΥ άσχημα), άλλοι για να βρούν γκόμενα, άλλοι για προσωπική προβολή κτλ κτλ; Και μην μου πείτε πως είναι θέμα ιδεολογίας. Ποιός έχασε την ιδεολογία για να την βρούν αυτοί οι χαμένοι; Οι κομματικές νεολαίες ΠΡΕΠΕΙ να απαγορευτούν ΑΜΕΣΩΣ, το μόνο που κάνουν είναι να παράγουν ρουφιανάκια και δουλάκια. Αλλά ποιός θα τις απαγορεύσει; Ο μόνος που μπορεί είναι αυτός που ευνοείται από την ύπαρξή τους, τα κόμματα δηλαδή.

3. Οι φοιτητές είναι λογικό να μην θέλουν κάποιες αλλαγές όπως π.χ. τα ιδιωτικά πανεπιστήμια (παρόλο που αν οι ίδιοι ήταν σε ιδιωτικές και όχι δημόσιες σχολές θα υποστήριζαν τα εντελώς αντίθετα). Αυτό όμως είναι ένα ζήτημα στο οποίο υπάρχει πραγματική διαφωνία. Αλλά κάποιες αυτονόητες αλλαγές (όπως η απομάκρυνση των αιώνιων φοιτητών) παρόλο που μπορεί να μην τους συμφέρει (όχι όλους τους φοιτητές, αλλά μόνο τους μη σοβαρούς από αυτούς) δεν θεωρείται σωστή;; Και μην πεί κανείς την βλακεία πως μπορεί κάποιος να δουλεύει. Άλλο το να παίρνεις λίγα μαθήματα και να περνάς, και άλλο να παίρνεις πολλά και να μην περνάς σε κανένα. Άρα ζητάνε βελτίωση της παιδείας αλλά μόνο στα λόγια. Εκεί που πρέπει να κάνουν θυσίες τα ξεχνάνε όλα. Μόνο να βρούμε λόγο να φωνάζουμε. Μου θυμίζει τις συνελεύσεις που κάναμε στο 5μελές του σχολείο "Τι θα ζητήσουμε; Ε τα κλασικά μωρέ, περισσότερη καθαριότητα και καλύτερες υποδομές. οκ τελειώσαμε". Η πραγματικότητα είναι πως κατά βάθος ούτε οι ίδιοι οι φοιτητές δεν νοιάζονται γιατί είναι εν μέρει βολεμένοι. Για το κατάντημα της παιδείας οι φοιτητές είναι για μένα εξίσου υπεύθυνοι με όλους τους άλλους (καθηγητές, γονείς, κράτος).

4. Οι γονείς! Άλλοι από εκεί... (κυρίως οι μανάδες). Να μην κουραστεί το παιδάκι μου, μην μου πάθει τίποτα το μαμμόθρεφτο. Άμα δεν κοπιάσει το παιδάκι σου κυρά μου, πως θα γίνει άνθρωπος;; Αργία μήτηρ πάσης κακίας. Οι άλλοι που κουράστηκαν δηλαδή τι πάθανε; Χώρια που το μυαλό βελτιώνεται όσο το εξασκείς, αν δεν το χρησιμοποιείς συνηθίζει στο καθισιό. Γιατί νομίζετε πως στην Αμερική οι πλειοψηφία είναι βόδια; Επειδή έχουν κατώτερο DNA;; Επειδή η εκπαίδευση είναι χαμηλού επιπέδου. Επίσης, παλαιότερα ο γονέας έπαιρνε το μέρος του δασκάλου και όχι του παιδιού. Τώρα ακόμα και αν το φυντάνι τους έχει κάνει κάτι κακό θα το υπερασπίσουν Και θα το κάνουν ακόμα λέγοντας και ψέματα. Τι συνέπειες έχει αυτό και τι παράδειγμα δίνει στο παιδί;;

5. Για το κράτος δεν θα πώ κάτι γιατί δεν θέλω να συγχυστώ άλλο. Εξ' άλλου δεν νομίζω πως θα προέκυπτε διαφωνία σε αυτόν τον τομέα.

Όλα περιστρέφονται γύρω από την νοοτροπία "ότι είναι πιο εύκολο για το παιδί". Ε λοιπόν όχι, όπως ο δρόμος της αρετής και της κακίας από τον μύθο του Ηρακλή. Ο εύκολος δρόμος είναι συνήθως ο κακός. Υπάρχει κανείς που αμφισβητεί πως παλιότερα το επίπεδο μόρφωσης ήταν υψηλότερο; Όχι. Ωραία, τότε γιατί να μην εφαρμόσουμε ότι ίσχυε τότε; Εν μέρει τουλάχιστον.

Και κάτι τελευταίο, γιατί η αλήθεια πρέπει να λέγεται ακόμα και όταν είναι πικρή. Η πλειοψηφία δεν νοιάζεται πραγματικά για την παιδεία (ασχέτως με το τι ισχυρίζεται ο καθένας στα λόγια). Η κατάσταση θα αλλάξει αν και μόνο ενδιαφερθούν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αρκετοί άνθρωποι για αυτό το θέμα.

Αριστερά Συμπλέγματα

Αφορμή για αυτό το δημοσίευμα αποτέλεσαν μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του κ Σαραντάκου "Γλώσσα μετ' εμποδίων". Ο συγγραφέας παρόλο που προσπαθεί να είναι – ή να φανεί – αντικειμενικός, εντούτοις δεν μπορεί να αποκρύψει τις πραγματικές του τάσεις. Οι τάσεις αυτές δεν απέχουν από αυτές των υπόλοιπων δήθεν ορθολογιστών αριστεροκουλτουριάρηδων.

Με το περιεχόμενο του βιβλίου γενικά έχω πολλές ενστάσεις – παρόλο που οφείλω να ξεκαθαρίσω για να είμαι δίκαιος ότι λέει αρκετά σωστά και ενδιαφέροντα πράγματα – αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος. Εκεί που ενίσταμαι και θα ήθελα να σταθώ είναι σε κάποιες συγκεκριμένες λογικές / αντιλήψεις. Θεωρώ ότι οι δηλώσεις (τις οποίες θα αναλύσω παρακάτω) που εκφράζουν τις λογικές αυτές είναι όχι μόνο λανθασμένες αλλά και άδικες.

Αναφέρει ο συγγραφέας, προσπαθώντας να καταρρίψει τον σχετικό μύθο, ότι δεν είναι μόνο η Ελληνική γλώσσα στην οποία η λέξη "κύμα" παίρνει τόνο (περισπωμένη) που μοιάζει με κύμα, αλλά ότι και άλλοι λαοί (νομίζω οι Βιετκόνγκ αν θυμάμαι καλά) έχουν συμβολάκια παρόμοια με κύμα στην αντίστοιχη γραφή τους για την εν λόγω λέξη. Έναυσμα για την οργή του αποτέλεσε η φράση "Μόνο στην Ελληνική γλώσσα η λέξη κύμα παίρνει έχει και ένα κυματάκι για τόνο". Μέχρι εδώ όλα καλά και αληθή, έχω όμως μία απορία. Η φράση "μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό" έχει κυριολεκτικό νόημα ή μεταφορικό? Όλοι μας έχουμε πεί – με αρνητική έννοια – κάποια στιγμή στην ζωή μας ότι κάτι συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Προφανώς όταν το λέμε αυτό ούτε να ισχύει μπορεί ούτε μπορούμε να γνωρίζουμε τι συμβαίνει σε ΟΛΕΣ τις άλλες χώρες του κόσμου. Παρόλα αυτά ο κ Σαραντάκος καταπιάνεται με κάτι το οποίο είναι θετικό για την χώρα μας, ενώ αμφιβάλλω ότι σπεύδει κάθε φορά να ασχοληθεί – και μάλιστα με τόσο μένος – με κάτι αντίστοιχο αρνητικό.

Σε παρόμοιο πνεύμα βρίσκεται και η δεύτερη παρατήρησή μου. Ο συμπαθής κατά τα άλλα κ Σαραντάκος μας αναφέρει ότι "βγάζει καντίλλες" όταν ακούει να λένε ότι κάτι (με θετική έννοια) συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Αναρωτιέμαι εγώ όμως το εξής, δεν θα έπρεπε να βγάζει και καντίλλες όταν ακούει και αρνητικές υπερβολές (π.χ. μόνο στην Ελλάδα είναι τόσο βρώμικοι οι δρόμοι ή μόνο στην Ελλάδα γίνονται σκάνδαλα, κτλ.) εφόσον βγάζει στις θετικές υπερβολές? Το λογικό είναι είτε να μας πειράζουν και οι αρνητικές και οι θετικές υπερβολές, είτε καμμία από τα δύο είδη υπερβολών. Είναι κακοήθεια να έχουμε δύο μέτρα και σταθμά για ίδιες περιπτώσεις. Άρα λοιπόν ποια είναι η μόνη λογική εξήγηση για κάποιον που συμπεριφέρεται έτσι? Απλά ότι έχει συμπλέγματα. Κάνουμε δηλαδή ότι μπορούμε για να μειώσουμε τους εαυτούς μας σε μία προσπάθεια να αποφύγουμε την καλλιέργεια αισθημάτων ανωτερότητας. Ο σωστός άνθρωπος (και όχι ο ψευτομετριόφρων) τονίζει και τα θετικά και τα αρνητικά, και τα αντιμετωπίζει πάντα αμφότερα επί ίσοις όροις.

Η πρόθεσή μου δεν είναι να αποτελέσει προσωπική επίθεση το κείμενο αυτό προς τον κ Σαραντάκο. Αντίθετα οι δηλώσεις του αποτελούν εφαλτήριο καυτηρίασης του γενικού τρόπου σκέψεως χιλιάδων – δυστυχώς πλέον – ανθρώπων. Αν ο κ Σαραντάκος επιθυμεί να απαντήσει, θα χαρώ πολύ να φιλοξενήσω στο ιστολόγιό μου τον δικό του αντίλογο.

Όποιος Σκάβει τον Λάκο του Αλλουνού...

Σας παραθέτω ανακοίνωση τύπου την οποία εξέδωσε η "ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ". Το κείμενο αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον και κυρίως διδακτικό, ειδικά για εμάς τους Έλληνες, σχετικά με το Σκοπιανό ζήτημα. Ας παραδειγματιστούμε από την στάση των Αμερικάνων και ας βγάλουμε επιτέλους από το μυαλό μας την σαβούρα που προσπαθούν να επιβάλλουν τόσο μερικοί ξένοι (μεταξύ αυτών και οι ίδιοι οι Αμερικάνοι) όσο και μερικοί "Έλληνες". Ειδικά όσον αφορά τους Αμερικάνους, είναι διασκεδαστικό και παράλληλα διδακτικό αν εξετάσει κανείς στην στάση τους. Στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων μας κατηγορούν για υπερβολικούς, ενώ στην αντίστοιχη περίπτωση του Μεξικού οι ίδιοι αντιδρούν ακόμα σφοδρότερα από εμάς. Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του...
_______________________________________________

ΑΝΩ – ΚΑΤΩ» ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΑΠΟ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΒΟΤΚΑΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ» ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΩΝ ΗΝ. ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ

ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΑΣ ΟΙ ΗΠΑ!!!

ΣΟΚ προκάλεσε στην αμερικανική γνώμη η αποκάλυψη Χάρτη, που αφαιρεί από τις ΗΠΑ την πλούσια και εύφορη Καλιφόρνια του Χόλυγουντ και της Σίλικον Βάλευ και το γεμάτο Μεξικανούς μετανάστες Τέχας, διάσημο για τα πετρέλαιά του, τις πετρελαϊκές αδελφές εταιρείες, τους Ρέιντζερς και το Ελ Πάσο!!!


Ο εν λόγω Χάρτης, δεν ήταν παρά μια διαφήμιση της βότκας Absolut στο γειτονικό Μεξικό, που παρουσίαζε αλλαγμένα τα σύνορα των ΗΠΑ στη μεθόριο του 1800, με αποτέλεσμα η αποκαλούμενη «Άνω ή Νέα Καλιφόρνια (Alta)», όπως και το Τέξας, να εμφανίζονται σαν εδάφη του Μεξικού!!! Το οποίο σήμερα έχει δική του την αποκαλούμενη «Κάτω ή Παλαιά Καλιφόρνια (Baja)»!!!

Ο χάρτης παρουσιάζει την εδαφική κατάσταση πριν τον Μεξικανοαμερικανικό Πόλεμο του 1846, που έγινε εξαιτίας της προσάρτησης του Τέξας από τις ΗΠΑ στα 1845 και είχε σαν τελικό αποτέλεσμα την απώλεια των παραπάνω εδαφών για το Μεξικό (Άνω Καλιφόρνια, Νέο Μεξικό, Τέξας).

Ο Χάρτης εξόργισε τους Αμερικανούς πολίτες, που ψήφιζαν κατά χιλιάδες στο Διαδίκτυο απειλώντας με άμεσο μποϋκοτάζ της βότκας Absolut, γεγονός που ανάγκασε τη σουηδική εταιρεία όχι μόνο να αποσύρει τη διαφήμιση, αλλά και να ζητήσει και συγνώμη από πάνω!!!
Οι ΗΠΑ που αντιμετωπίζουν τεράστιο πρόβλημα Μεξικανών μεταναστών, δεν δέχονται ΣΥΝΘΕΤΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ με τον όρο “ALTA CALIFORNIA” (Άνω Καλιφόρνια) αλλά το σκέτο Καλιφόρνια, επειδή η «Άλτα Καλιφόρνια» ήταν άλλοτε επαρχία του Μεξικού, όπως το δείχνει ο Χάρτης που εξόργισε τους Αμερικανούς!

Υπάρχει λοιπόν θεια δίκη… Διότι έτσι ακριβώς αισθάνονται και οι Έλληνες και ιδίως οι Μακεδόνες, με τους αντίστοιχους όχι διαφημιστικούς, αλλά πραγματικούς, διεκδικητικούς Χάρτες των Σκοπίων, αλλά και για τις άστοχες ονοματολογίες κάποιων που μιλούν για Άλλη, «Άνω» ή «Βόρεια» «Μακεδονία»!!!

Και ακόμη περισσότερο όταν ακούν ανιστόρητους Αμερικανούς Πολιτικούς, που δεν θα περνούσαν ούτε τις στοιχειώδεις εξετάσεις Ιστορίας ευρωπαϊκού Δημοτικού Σχολείου, να «πιέζουν» την Ελλάδα να δώσει το θρυλικό όνομα της ιστορικής επαρχίας της, της Μακεδονίας!

Μπορεί δε να φανταστεί κανείς τι θα γινόταν εάν ως σενάριο εργασίας αποφάσιζε το Μεξικό να βαφτίσει «ΤΕΞΑΣ*» τη σημερινή βόρεια επαρχία του; Διότι μια τέτοια κίνηση, θα σήμαινε απαίτηση και διεκδίκηση επί του εδάφους των ΗΠΑ, όπου και η αμερικανική πολιτεία «ΤΕΞΑΣ» γεμάτη με Μεξικανούς μετανάστες... (σ.σ. Για κάθε άλλη χώρα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ θα μιλούσε για «Μεξικανική Μειονότητα»)…

Εάν όμως οι Αμερικάνοι δεν δίνουν Καλιφόρνια και Τέξας ούτε κατ΄ όνομα, ΟΥΤΕ ΣΑΝ ΣΥΝΘΕΤΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ, είναι ποτέ δυνατόν οι Έλληνες να δώσουν ολάκερη χρυσή Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Αριστοτέλη;

Εάν δε δίνουν οι ΗΠΑ ιστορία μόλις 200 ετών, θα δώσουμε εμείς Ιστορία 7.000 χρόνων; Την πιο ένδοξη και λαμπρή Ιστορία του Κόσμου;

√ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

3.500.000 ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Θεσσαλονίκη, Μακεδονία 13 Απριλίου 2008 μ.Χ.

Κομμουνιστικοί Μύθοι

Γνώση για όλα τα θέματα κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να έχει, για αυτό και είναι δύσκολο μερικές φορές να καταλάβουμε αν κάποιος μας λέει ψέμματα σχετικά με κάποια παρελθόντα γεγονότα. Παρόλα αυτά, αν χρησιμοποιήσουμε την κοινή λογική μας μπορούμε να εξακριβώσουμε την αλήθεια πολλών πραγμάτων χωρίς να τα γνωρίζουμε από πρώτο χέρι. Κλασικό παράδειγμα αυτού είναι ο μύθος περί εκπαιδεύσεως στην κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση.

Ισχυρίζονται οι κομμουνιστές, όντας φερέφωνα συνήθως και οι ίδιοι χωρίς την ικανότητα να σκεφτούν από μόνοι τους, ότι στο κομμουνιστικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης ο κάθε νέος – αντίθετως με σήμερα – είχε την επιλογή να σπουδάσει ακριβώς αυτό που ήθελε. Ο μύθος αυτός είναι πολύ διαδεδομένος και όλοι οι κομμουνιστές τον έχουν καραμέλα. Ας εξετάσουμε όμως κάτω από το φώς της ψυχρής λογικής για να δούμε εάν κάτι τέτοιο μπορεί εξ 'αρχής να στέκει σε μία οποιανδήποτε κοινωνία.

Εάν λοιπόν σε μία κοινωνία η συντριπτική πλειοψηφία των νέων ονειρεύεται να ασχοληθεί επαγγελματικά με 3-4 συγκεκριμένα επαγγέλματα (π.χ. γιατρός, πιλότος, προγραμματιστής και δάσκαλος) πώς είναι δυνατόν να μπορέσουν όλοι να απορροφηθούν στους συγκεκριμένους κλάδους; Δηλαδή όλα τα άλλα επαγγέλματα – μερικά από αυτά απολύτως απαραίτητα για την επιβίωση μίας οποιασδήποτε κοινωνίας – ποιος θα τα εξασκεί; Για να το δούμε και λίγο διαφορετικά, υπάρχει κανένας άνθρωπος που να ονειρεύεται να γίνει σκουπιδιάρης; Ούτε ένας. Όλοι μας όμως γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει όταν οι σκουπιδιάρηδες απεργούν έστω και για μία μόνο εβδομάδα.

Άρα λοιπόν τι συνέβαινε στην κομμουνιστική Ρωσία; Δεν υπήρχαν σκουπιδιάρηδες και μεταφορείς; Δεν υπήρχαν χτίστες και αγρότες; Δεν υπήρχαν καθαρίστριες και οδηγοί; Προφανώς όλα αυτά τα επαγγέλματα υπήρχαν και κάποιοι ήταν αναγκασμένοι να τα ασκούν. Άρα λοιπόν τα ψεύδη που διαδίδουν οι Έλληνες κομμουνιστές – μερικοί όντας τόσο αφελείς που τα πιστεύουν και οι ίδιοι – είναι προφανή και τεράστια. Είναι πάντως πραγματικά θλιβερό αυτό που συμβαίνει. Κάποιος πετάει μία ανοησία και όλοι οι άλλοι γύρω του σπεύδουν άκριτα να την υιοθετήσουν και να την αναπαράξουν.

Γενικά οι κομμουνιστές παρουσιάζουν το κομμουνιστικό καθεστώς σαν έναν επίγειο παράδεισο. Φυσικά ο παράδεισος αυτός είναι αποκλειστικά και μόνο στην θεωρία και δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ στην πράξη. Στην θεωρία όμως όλα τα συστήματα είναι καλά και σωστά, στην εφαρμογή είναι πού όλα – ανεξαιρέτως – χωλαίνουν. Θα έλεγα ότι σε μία κοινωνία περισσότερη σημασία έχει η ποιότητα των ανθρώπων και λιγότερο το σύστημα, συνεπώς ας προσπαθήσουμε να βελτιωθούμε πρώτα εκεί και μετά σε οτιδήποτε άλλο.